1- Hiçbir şey yapmak istemiyorum.
2- Hep bir ağlamak isteği var yüreğimde.
3- Sahipsiz, kimsesiz hissediyorum.
4- Sanki bundan sonra iyi bir gün göremeyecekmişiz gibi geliyor.
5- Çocuklarım için üzülüyorum. Bok gibi bir dünya bıraktık onlara.
6- Normalleşmek ihanetmiş gibi geliyor.
7- Sosyal medyada gördüğüm eğlenceli videoları hemen geçiyorum. Buna hakkımız yokmuş gibi geliyor.
8- Tası tarağı toplayıp ölmek istiyorum.
9- Annemin kucağında hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyorum.
10- İşe gelmek istemiyorum.
11- Kendimi, ruhumu, aklımı çalınmış gibi hissediyorum.
12- Ait olmadığımız, hak etmediğimiz bir zamanda yaşıyormuşuz gibi geliyor.
13- Biz iyi çocuklardık, neden bunca acıyı yaşıyoruz ki demeden duramıyorum.
15- Çaresizlik çok acı veriyor.
Biliyorum bir çoğumuz böyleyiz. Umudumuz kalmadı. Sanki güzel bir güne günaydın deme şansımız yokmuş gibi. Oysa ne hayallerimiz vardı bizim. Milenyumda uçacak, kaçacaktık. Dünya akıllanacaktı. Barış olacaktı. İnsan hayatı kıymetli olacaktı.
Hiçbiri olmadı. Oldurmadılar.
Öyle kırık, yalnız, terkedilmiş kalakaldık.
Ne zaman geçecek. Nasıl olacak. Hiç bilmiyorum.
Tek bildiğim sadece birbirimize tutunarak, sorgulayarak, hakkımızı arayarak, artık sesi çıkmayanların sesi olarak iyileşeceğiz. Bir çocuğu sevecek, bir kediyi okşayacak, martılara simit atacağız. Ağaçları seveceğiz. Kendimizi seveceğiz. Birlikte elele yeneceğiz bu saçma depresif ruhu.
Başka yolu yok.
İşte tam da bugün daha çok UMUT lazım.
Daha çok SEVGİ.
Daha çok İNANÇ.
Daha çok SES.
