Kural hep aynıydı nedense.
Hayatıma rüzgar gibi girip rüzgar gibi çıktılar.
Tam 21 yıl önce hayatıma girdi. İsmi A......Yalova'da her şeyi birlikte yapar, nöbetleri ayarlayıp birlikte tutardık. Beraber tatillere gitmiştik. Birlikte yemek pişiriyorduk. Birlikte ağlıyor, birlikte gülüyorduk. Sanki herkes bir yana biz ikimiz bir yanaydık. Ben büyük oğluma hamileydim. O gelmiş evimi temizlemişti. Barkın için yelek örüyordu. Hayaller kuruyorduk. Yıllar sonra yine el ele kol kola olacaktık. Sonra deprem oldu. 17 Ağustos. Hepimizin ruhuna derin yaralar açtı. O erkek arkadaşından ayrıldı. Tayin istedi gitti. Giderken salya sümük ağladım. Olsundu, mesafeler ne yapabilirdi ki bizim kardeşliğimize. Aramadı hiç. Yazmadı hiç. Gelip görmedi ne beni ne bebeğimi. Ben ona mektuplar yazdım. Ne oldu, bilmeden kalbini mi kırdım? neden? diye sordum. Dönmedi. Ziyaretine gittim. Buz gibiydi. Sonra eşim dedi ki " vardır bir sebebi rahat bırak insanları. Herkes tercihini yapacak yaşta" ..Bıraktım. Ama çok özlüyorum. Baksanıza 23 yıl sonra bugün bile aklımda.
Sonra bundan 13 yıl önce bir başkası girdi hayatıma. Onun ismi Aslı. Ruh ikiziydik. O sarışın ben esmer. Birlikte ama çift yumurta ikizleri. O kadar çok şeyi paylaştık ki birbirimizle. Kimseye anlatılmayacak sırları paylaştık. Eşiyle egeye yerleşme hayalleri vardı, tayin istediler. Gittiler. Her yaz uğradım. Onunla geçirilecek vakitler için yazı beklerdim dört gözle. Bir süre sonra başka sorunlar çıktı ortaya. Hayatına kendisi ve kızıyla devam etme kararı aldı. Yaşadığı şehri değiştirdi. Biz hep görüşmeye devam ettik ama. Hatta kızını aldı bana geldi. Gezdik, tozduk ,konuştuk, ağladık, güldük. Sonra bir gün bir telefonla benimle görüşmek istemediğini söyledi. Sorunlarıyla beni yoruyormuş, bunu yapmak istemiyormuş daha fazla. Önce anlam veremedim. Sonra anlayış gösterdim. Sen bilirsin dedim. Sana ne iyi gelecekse öyle olsun. Ama iyi geldi mi bilmek istiyorum. Çok özledim.
Aslı için yazdığım bir şiirim vardı. Okumak isterseniz TIK TIK
Şu anda hayatımda dostlarım elbette var. Leyla var, Necla var, Nihal var, Ülkü var hem de iki tane, Canan var, Seval Abla var, Tekin var, Yeşim var...Başım sıkışsa koşa koşa gidebileceğim abilerim ablalarım var.
Artık bir başkasını kaybedecek gücüm yok. Kimse beni bir yere bırakıp gitmesin.
